Tydzień w kolczykach

Wygrzebałam nieco moich kolczykowych staroci na konto wakacyjnej zabawy u Majaleny. Powstał taki nieszablonowy minipamiętnik. Brak nadwornego fotografa sprawia, że zdjęcia nauszne pojawiają się sporadycznie, ale nie mogę przekonać się do selfie. 

Poniedziałek. 
Ktoś rzucił myśl natrętną jak mucha, że po dwudniowym weselu kierowca powinien przebadać się alkomatem. Poszukiwanie lokalnych policjantów zajęło nam całe popołudnie. Nie było ich w gnieździe, a nie wiedzieliśmy, w którą stronę polecieli, zatem kręciliśmy się po koźmińskim rynku w oczekiwaniu na ich powrót. Promile okazały się zerowe i mogliśmy w końcu ruszyć na południe. Fuksje to ostatnio moje ulubione kolczyki. Zrobiłam je z filcu prasowanego i koralików.

Wtorek.
Pojechałyśmy załatwić papierkologię na uczelni. Przemiła pani Ania z dziekanatu zasugerowała mi, że też powinnam iść na studia. Na Uniwersytecie Jagiellońskim jeszcze nie studiowałam. Właściwie to dawno nie studiowałam. Poczułam słodki smak pokusy. Do niebiesko-dżinsowej wersji mojego stroju wybrałam makramowe kolczyki na bazie nakrętki z butelki.

Środa.
Mam bardzo ścisły podział kolorystyczny moich ubrań. Te do pracy utrzymują się w tonacjach biało-granatowo-niebiesko-turkusowych. Tym razem całości dopełniły jedne z moich pierwszych kolczyków, srebrzyste koralikowe winogronka.

Czwartek.
Pokusa okazała się zbyt silna, żeby przejść obok niej obojętnie. Postanowiłam rozpocząć nowe studia. Wykopałam stare dyplomy, pokserowałam i nawet zrobiłam zdjęcie legitymacyjne. Wyszło koszmarnie. Wyglądam na nim jak chomik z napakowanymi polikami. Okazało się, że rejestracja na studia nie jest wcale prosta. Za moich czasów nie istniało takie zjawisko jak suplementy do dyplomów, natomiast moje świadectwo maturalne zaginęło przed wiekami w czarnej dziurze któregoś z dziekanatów. Nie wiem, czy uda się je odnaleźć. Studencki zapał gwałtownie ostygł. Pomyślę o tym w przyszłym tygodniu. Do prostej turkusowej sukienki idealnie pasowały mi równie proste kolczyki z turkusowym koralikiem.

Piątek
Po południu wybraliśmy się na wycieczkę rowerową. Osobiście uważam, że jazda na rowerze polega jednak na pedałowaniu, a nie na wnoszeniu miejskiego roweru stromymi ścieżkami dla kozic górskich. Poobijał mnie z niezwykłą precyzją. Do domu wróciłam z pokaźną kolekcją siniaków na nogach. Muszę sprawdzić, czy w krakowskim ogrodzie zoologicznym nie mają wakatu dla ocelota, bo mam teraz pełne kwalifikacje na to stanowisko. Na wyprawę zabrałam leciutkie kotki w srebrnej tonacji. To jedyne kolczyki w tym zestawieniu, których nie zrobiłam sama. Wygrałam je w konkursie.

Sobota.
Młodzież zaprosiła mnie na imprezę. Nie rozumiem, czemu innych rodziców nigdy nie zapraszają. Może traktują mnie jak studentkę, chociaż pokonały mnie bariery rejestracyjne? W młodzieżowe klimaty wkomponowałam się pacyfistycznymi kolczykami.

Niedziela.
Boję się burzy. Najczęściej ukrywamy się z kotem pod kołdrą i czekamy aż minie. Nie zawsze jednak mam przy sobie kota i kołdrę. Na zakończenie tego tygodnia wybrałam skromny, ale elegancki koralik w kolorze mojego samochodu.

Kolczykowe zestawienie zgłaszam do wakacyjnej zabawy u Majaleny "Co gra w duszy, to na uszy".

Zespół dworsko-folwarczny w Koźminku

Drogowskaz kierujący w stronę zamku lub pałacu traktuję jako znak nakazu. Natknęłam się na taki w Koźminku, więc automatycznie skierowałam moje kroki w stronę historii. W zadbanym parku, utrzymanym w stylu krajobrazowym oraz bogatym w pomnikowe drzewa, stoi piętrowy, późnobarokowy dwór z dachem mansardowym.

Fot. Wojciech Jantos

Początki obecnego założenia sięgają drugiej połowy XVIII wieku, kiedy to wzniesiono pierwszy murowany budynek. Rezydencjalną część tworzy dwór, oficyna, dawna wozownia i park. Po stronie wschodniej znajdują się pozostałości gospodarczej części. Pierwotny dwór wzniesiono z inicjatywy Józefa i Salomei Kiełczewskich. W latach 1906-1907 przebudowany został według projektu Jana Heuricha młodszego w tzw. stylu dworkowym. Dobudowano wówczas neoklasycystyczne portyki. Fotografia z końca XIX wieku ukazuje brak późniejszych ingerencji architektonicznych w substancję budynku. Park rozciąga się na powierzchni około 6 hektarów, z czego ponad 1/3 zajmują wody stawów.

W pałacu do niedawna mieściło się przedszkole. Oficyna zamieszkana jest przez osoby prywatne, o czym świadczyło rozwieszone na sznurkach wokół budynku pranie. W zrujnowanym spichlerzu zadomowiły się samosiejki i, jak widać, zerwany dach świetnie im służy.

Wielkopolskie wesele

Jedynym zaplanowanym punktem moich tegorocznych wakacji był wyjazd do Kalisza. Para niezwykle serdecznych ludzi zaprosiła nas na swój ślub. Wymyśliłam nietypowy i czasochłonny upominek, ale zdążyłam go zrealizować zgodnie z projektem naszkicowanym w mojej wyobraźni. 

Fot. Wojciech Jantos

W sobotę 11 lipca 2015 r. w kościele pod wezwaniem św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Koźminku Marta i Emil wypowiedzieli sakramentalne "tak". Panna Młoda wyglądała jak prawdziwa księżniczka. Zaskakującym i wzruszającym dla mnie momentem zaślubin okazało się odtworzenie nagrania z przesłaniem Ojca Świętego Jana Pawła II do nowożeńców.

Przez dwa dni bawiliśmy się w "Zameczku" w Emilianowie. Trudno określić styl architektoniczny tego domu weselnego. Najciekawiej prezentuje się boczna wieża oktagonalna. Z pewnością obiekt spełnia wszystkie wymagania do organizowania w nim wielkich imprez okolicznościowych. Przestronne sale restauracyjne, wielki parkiet dla tancerzy i przytulne zaplecze hotelowe sprawiają, że, pomimo tłumu gości, każdy może odnaleźć przestrzeń dla siebie. Na pochwałę zasługuje obsługa. Kelnerzy zdawali się czytać w naszych myślach. Żałuję, że mój wróbelkowaty żołądek nie pozwolił mi skosztować wszystkich serwowanych przysmaków. Potraw przygotowano tak wiele, że mój przydział wystarczyłby mi na miesiąc. Dodatkową zaletą tego miejsca jest bezpośrednie sąsiedztwo przyrody na tyłach budynku. Mogliśmy posłuchać ptasich koncertów w brzozowym lasku i żabiego akompaniamentu unoszącego się nad okolicznymi stawami.

Moje różowe majteczki chyba się spodobały, skoro otwierały szpaler winnych prezentów. Niepotrzebnie obawiałam się wywołania zgorszenia, bo na brak poczucia humoru w Wielkopolsce nikt nie narzeka. Rodzina Marty i rodzina Emila przyjęły nas jak swoich bliskich krewnych.

(O)błędna zabawa - głosowanie

Kot uśmiechnął się w podziwie, że aż tyle osób odważyło się pokazać swoje rękodzielnicze niedoskonałości. Odczekałam symboliczny kwadrans na spóźnialskich. Możemy przystąpić do głosowania. Oczywiście, nie wybieramy tutaj najpiękniejszej pracy, ale najciekawsze podejście do tematu zabawy i doceniamy umiejętność zdystansowania się do siebie samego albo poczucie humoru autora.

1. Głosowanie odbywa się w komentarzach pod tym postem do 17 lipca 2015 r. do godziny 23:59. 

2. Należy wskazać jedną pracę, która najbardziej Was zainteresowała. 

3. Każda osoba może zagłosować jeden raz. 

4. Osoby komentujące anonimowo proszone są o podpisanie się. 

5. W przypadku takiej samej ilości głosów, o wyborze zwycięzcy zadecyduję ja, ale wolałabym uniknąć takiej sytuacji. 

6. Dozwolone jest zachęcanie na swoich blogach do głosowania, ale bez wskazywania zwycięzcy. 

7. Komentarze są moderowane i ukażą się dopiero po zakończeniu głosowania, a więc w dniu 18 lipca 2015 r.

8. Zachęcam do zaglądania na blogi autorek, gdzie możecie znaleźć opisy prac oraz więcej zdjęć.

9. Wszystkie prace prezentuję w kolejności nadsyłania zgłoszeń.

1. Joasia - il mondo a quattro zampe

http://ilmondoaquattrozampe.blogspot.it/2015/06/obedna-zabawa.html

2. Basia - Świat według Basi

http://basiapawlak.blogspot.com/2015/06/kartka-z-ktorej-nie-jestem-zadowolona.html

3. Annette - MANU PRIOPRIA - WŁASNORĘCZNIE

http://manupropria77.blogspot.com/2015/06/obedna-zabawa-u-moniki.html

4. Agatka - kreatywny bazarek

http://kreatywnybazarek.blogspot.com/2015/06/misiopodobny-stworek-szydekowy.html

5. Ela - Moje szydełkowe przygody

http://www.mojeszydelkoweprzygody.blogspot.de/2015/06/fioletowy-kwiat.html

6. Majalena - Handmade by Majalena

http://majalena.blogspot.ie/2015/07/to-nie-to-co-chciaam-takie-cos.html

7. Ewa - Biżuteryja

http://hubka38.blogspot.com/2015/07/gwat-na-oczach-i-uszach-wrazliwi-nie.html

8. Krystyna - CreaDiva

http://creadivvva.blogspot.com/2015/07/obedna-zabawa.html

9. Bogusława - Decu - moja pasja

http://decuangustii.blogspot.com/2015/07/obedna-praca.html

W zabawie wzięło udział dziewięć osób. Mam nadzieję, że w tych burzowych klimatach nie przeoczyłam żadnego zgłoszenia. Fotografie zostały wykonane przez poszczególne autorki prac oraz opublikowane za ich zgodą. Czekam na Wasze komentarze.

Heterotopie codzienne. Wernisaż wystawy Moniki Dębowskiej

Powolutku opadają emocje. Stres zamienia się w dumę ze zrealizowanego projektu. W dniu 5 lipca 2015 r. w pubie "Grodzka 42 Hard Rock Music" powitałam gości na mojej pierwszej indywidualnej wystawie po tytułem "Heterotopie codzienne".

Pomysłodawcą eksperymentu był Małopolski Instytut Kultury. Spotkanie wprowadzające nas w narrację społeczną koordynowała Weronika Idzikowska. W ciągu tygodnia musiałam zebrać historie o miejscach, z którymi związane są wyjątkowe wspomnienia, zupełnie zmieniające postrzeganie danej przestrzeni. Relacje moich przyjaciół subiektywnie przetworzyłam na kod wizualny za pomocą aparatu fotograficznego i ubrałam w moje własne słowa. Jedna z historii rozgrywa się w kamienicy, w której zaprezentowana została wystawa.

Ekspozycja w dość abstrakcyjnym ujęciu połączyła w sobie fotografię, psychologię i poezję. Trzynaście, często bardzo osobistych, opowieści o miejscach, w których zaistniały silne emocje, zostało zamknięte w wizualizacjach. Każdemu ze zdjęć towarzyszy ekfraza, w której opisałam przeżycia moich bohaterów. Wszystkie efekty uzyskałam dzięki obiektywom własnej konstrukcji, grze świateł czy, po prostu, dzięki ulotności chwili.

Na wystawie przedstawiłam następujące historie:
1. Mitsu "Dywan"
2. Dominika "Golejów"
3. Ola "Rudawa"
4. Maciek "Szkoła"
5. Marcin "Bieszczady"
6. Kuba "Kamienica"
7. Łukasz "Ulica"
8. Iza "Dom"
9. Martyna "Park Krakowski"
10. Monika "Kraków"
11. Antoni "Zagórzyce"
12. Ewa "Mikołajki"
13. Marzena "Sąd"

Dywan

leżę 

do góry słowami

trzymam sufit

za rączkę

kropki 

jak pchły

skaczą 

po dywanie

zbliżają się 

do siebie

przenikają się

zmieniają w ósemki

osiem zawsze wygrywa

Mitsu, dywan w mieszkaniu studenckim, Kraków

Golejów

na skraju lasu

wyplataliśmy 

wianki przyjaźni

pocałunki

jak krople rosy

rozsypywały się 

po trawie

złota rybka 

notowała nasze życzenia

na tafli jeziora

a psotny wietrzyk 

przestawiał 

szyk zdań

licealne miłości

zniknęły

na osi czasu

wspomnienia

schowaliśmy 

do kieszeni

i rozeszliśmy się 

w przeciwnych kierunkach

rybka 

pokryła

nasze nagie ciała 

srebrem milczenia

Dominika, jeziora w Golejowie koło Staszowa

Rudawa

szum rzeki

uspokaja mnie

wycisza

relaksuje

gwiazdy 

spadają

z aksamitu nieba

odbijają się 

od powierzchni wody

i miękko lądują 

w trawie

wygrzewają się 

w promieniach porannego słońca

gotowe 

do spełniania moich marzeń

Ola, nad brzegiem Rudawy, Kraków

Szkoła

brałem udział 

w olimpiadzie rejonowej

po latach

odwiedziłem

budynek szkoły

w której zmagałem się 

z tematem

„sól soli nie równa”

niewidzialne kryształki

wzbiły się

niczym kurz

i zawirowały

nad podłogą

ściany

pokryły się

transparentnymi chemicznymi wzorami

zobaczyłem

małego chłopca

pochylonego

nad arkuszem

podchwytliwych pytań

wzruszyłem się

Maciek, SP przy ul. Szlachtowskiego w Krakowie

Bieszczady

ostrze nożyczek 

wypłoszyło 

wiatr z moich włosów

skórzana kurtka 

ukryła się 

za rzędem garniturów

siedzisko stalowego rumaka 

zmieniło się 

w miękki fotel

moje życie 

wystroiło się

w perły śmiechu żony i córki

czasami 

czuję

że leśne bieszczadzkie drogi 

tęsknią 

za samotnym jeźdźcem

i obiecuję

przyjadę

niedługo

z rodziną

Marcin, Bieszczady

Kamienica

strome schody

prowadzą mnie

do krainy czarów

gwar

ludzkich serc

rozlewa się

po ceglanych piwnicach

karmelowe

światło 

czule dotyka 

barowych gości

pikantna

muzyka

miesza kolory

w alkoholowych drinkach

Jakub, kamienica przy ul. Grodzkiej w Krakowie

Ulica

pomiędzy 

drzwiami taksówki

a krawężnikiem

spotkały się 

nasze usta

w niepewności 

pierwszego pocałunku

jeszcze 

nie wiedziałem

czy w głowie 

szumiały mi 

echa imprezy

czy był to 

krzyk rodzącej się miłości

do mojej żony

Łukasz, ulica Kazimierza Wielkiego w Krakowie

Dom

bliscy

którzy zasnęli na zawsze

powracają do mnie 

w snach

i rozpalają 

domowe ognisko wspomnień

drewniana podłoga 

skrzypi 

kołysankę

leniwy kot 

je 

z jednej miski z myszami

skrzydła motyla 

tańczą 

na koronkowej firance 

pamięci o szczęśliwym dzieciństwie

Iza, wyburzony dom rodzinny w Krakowie

Park Krakowski

chciałeś zabrać mnie 

w podróż na księżyc

narysowałam kredą 

kontur 

na parkowej alejce

i zaprosiłam cię 

do środka

odlecieliśmy razem

mocno wtuleni 

w swoje oddechy

a księżyc 

uśmiechał się 

życzliwie

witając nas 

w swoich progach

Martyna, Park Krakowski

Kraków

zdrapany 

z historycznych murów

tynk współczesności

odkrywa 

tajemnice

niezwykłego miasta

pod stopami

pulsują 

ślady minionych pokoleń

każdy spacer

otwiera 

nowe okno

mojej wyobraźni

Monika, Kraków

Zagórzyce

w Krakowie

powietrze 

jest

trujące

uciekamy

do naszej podmiejskiej oazy

sąsiad

merda ogonem

i pyta

jakie smakołyki

przywieźliśmy

bocian

podgląda nas

zza węgła

sarna

pozdrawia

błyskiem lusterka

jaszczurka

stroi się

w słoneczne promienie

jesteśmy

w raju

Antoni, działka w Zagórzycach

Mikołajki

cyklon

spojrzał

w kierunku Mazur

w jego źrenicy

odbiły się

nasze roześmiane twarze

łypnął

przekrwionymi białkami

gwałtownie

chlusnął

czarną farbą

w nieskazitelnie czysty błękit

w furii

przewracał

żaglówki

uciekaliśmy

czując

jego trupi oddech

na plecach

zdążyliśmy

uchwycić się 

brzegu

ale

znalazł

inne ofiary

Ewa, biały szkwał na Mazurach

Sąd

przychodziliśmy

tutaj

z naszym synkiem

patrzyliśmy

jak

stawia

pierwsze kroczki

słuchaliśmy

jak

wypowiada

pierwsze słowa

łączyły nas

jego maleńkie rączki

nagle

sprawiłeś

że nad placem zabaw

zaszło słońce

teraz widzę 

tylko sąd

w którym pękło

moje serce

Marzena, budynek sądu w Krakowie

Szczególnie chciałabym podziękować za obecność na tym ważnym dla mnie wydarzeniu moim Rodzicom oraz Pani Profesor Janinie Jeleńskiej-Papp. Za pomoc techniczną w aranżacji wystawy ogromne podziękowania należą się: Robertowi Polańskiemu, Pawłowi Janikowi oraz Mitsu. Dziękuję autorom opowieści wykorzystanych w projekcie.
Dziękuję również wszystkim osobom, które zdecydowały się spędzić ze mną ten niezwykły wieczór. 

Na "Heterotopie codzienne" zerknąć można do 5 sierpnia 2015 r. włącznie w pubie "Grodzka 42 Hard Rock Music". Wystawa prezentowana jest w sali na parterze, otwartej od 17:00 do 22:00, ul. Grodzka 42 w Krakowie. Na deser wernisażowe kadry uchwycone przez Roberta Polańskiego i przez moją siostrę Ewę.