Kowno

Litwa powitała nas łzą wzruszenia. Kowno (lit. Kaunas) to drugie pod względem wielkości litewskie miasto. Leży u zbiegu Wilii i Niemna. Historia sięga XIV wieku, kiedy zbudowano tu warownię mającą chronić Litwę przed Krzyżakami. Osada przy zamku została lokowana w roku 1408 na prawie magdeburskim przez księcia Witolda Kiejstutowicza. Miasteczko przypomina mi sandomierską starówkę.

Zachowany murowany zamek, nazwany Ritterswerder, wznieśli Krzyżacy w 1384 roku. 12 lat później wielki mistrz krzyżacki podpisał tutaj rozejm z Witoldem.

Tradycja stawiania krzyży pojawiła się na Litwie wraz z chrześcijaństwem. Bałtowie czcili siły przyrody, stąd wywodzi się charakterystyczne w zdobieniach rzeźb nasiąknięcie pierwiastkami pogańskimi. Najczęściej pojawiającymi się motywami są figurki świętych, rośliny, ptaki i słońce.

Kowieńska archikatedra pod wezwaniem śś. Apostołów Piotra i Pawła jest jedynym na Litwie kościołem gotyckim o układzie bazylikowym. Reprezentuje ona styl przejściowy pomiędzy gotykiem a renesansem. Pielgrzymów przyciąga łaskami słynący obraz Matki Boskiej Bolesnej z końca XVI w. oraz cudowny obraz Matki Boskiej Łaskawej, przeniesiony z pobernardyńskiego kościoła św. Jerzego Męczennika.

Na rynku przysiadł biały łabędź. Tak mieszkańcy nazywają swój ratusz. Jego obecny wygląd jest efektem przebudowy w latach 1771-1780. Nad brzegiem Niemna usytuowana została najstarsza katolicka świątynia na Litwie - kościół Wniebowzięcia NMP, zwany kościołem Witolda. Ceglany obiekt ma plan krzyża łacińskiego. 
Po bokach korpusu przylegają dwie kaplice zwieńczone schodkowymi szczytami. W części fasady wyrasta ośmioboczna wieża z przedsionkiem. Dom Perkuna (Perkuno namai), stylowa kamienica hanzeatycka, stanowi ciekawy przykład późnogotyckiej architektury. Do budowy użyto 16 rodzajów cegły. Uwagę przykuwają frezy, boczne wieżyczki, małe okienka i nisze. W czasach przedchrześcijańskich znajdowało się tutaj miejsce kultu Perkuna, władcy piorunów, boga niebios, burzy, wojny, ognia i płodności. W obiekcie pierwotnie mieścił się spichlerz. Potem urządzono tu teatr dramatyczny. Obecnie należy do jezuitów, prowadzących gimnazjum. Na kowieńskim rynku biedronki czekają na swoje kwiatowe kropki, a pod tablicą upamiętniającą Władysława Starewicza ogromny świerszcz i równie wielka mrówka rozmawiają o przyszłości animacji filmowej.

W planach miałam jeszcze małą samotną wyprawę. Do Soboru Zmartwychwstania tłumnie podążali wierni na nocne czuwanie. Prawosławna Wielkanoc w tym roku wypadła 13 dni później niż katolicka. Niebo zapłakało rzęsiście, więc odniosłam ciekawość do hotelu. Dopiero nad ranem odwiedziłam drzemiącą już cerkiew.

W owale

Wygląda na to, że jestem największym leserem. Wszystkie robótkowe zobowiązania odkładam na ostatnią chwilę. Na początek pokażę Wam malutkie owalowe różyczki. Do klasycznego splotu dodałam kilka dodatkowych "płatków", żeby kolczyki były większe.
  

Żeberkową bransoletkę wyplotłam ze sznurka satynowego. Regulowane zapięcie wykonane zostało węzłem płaskim.
  

Moje prace zgłaszam do makramowej zabawy u Joasi.

Zagadkowa zabawa - pytanie 4

Nowe zadanie dotyczyć będzie rzeczy ukrytych. Pierwszą zagadkę, na zachętę, przygotowałam bardzo prostą. Na drugie pytanie możecie znaleźć odpowiedź na moim blogu, chociaż jest nieco zakamuflowana i wymaga sprytnego powiązania pewnych informacji. 

Gotowi? Regulamin zabawy dostępny jest -----> tutaj. Na Wasze odpowiedzi czekam w komentarzach pod tym postem do 31 maja 2016 r.

Pytanie nr 1:

Co jest ukryte na tym zdjęciu?

Pytanie nr 2:

Jedna z szaf w mojej sypialni skrywa pewną moją słabość. Wiem, że powinnam wydorośleć, ale wcale mi się nie spieszy. 

Czym wypełniona jest ta szafa?

Kartka komunijna

Plotka rodzinna głosi, że Julka pomagała Dziadziusiowi sadzić kwiaty w ogrodzie. W skomplikowanym ciągu moich skojarzeń przygotowałam okolicznościową karteczkę dla tegorocznej "komunistki". Wykorzystałam własne fotografie zasadzonych przez bratanicę irysów.

Pracę zgłaszam do wyzwania kwiatowego u Agatki. Fragmenty wydrukowanych zdjęć wykleiłam w asymetrycznej kompozycji. Skromna kartka w błękitnej tonacji będzie dodatkiem do pamiątkowego prezentu. Ale najważniejszy jest oczywiście wymiar duchowy tej uroczystości.

Blokowanie reklam

Zupełnie nie rozumiem sensu reklam. Przy zakupach kieruję się estetyką produktu, a nie jego marką. Metki zawsze odpruwam. Napisy i logo staram się usuwać. Firmowy nadruk na okularowym etui ukryłam pod różyczkami naniesionymi w technice decoupage. Jak widać na zdjęciach, lakieroklej jeszcze nie zdążył całkiem wyschnąć, ale siedzę na walizkach i już nie zdążę przed wyjazdem zrobić drugiej sesji. Dopiero na sucho kwiatowy wzorek stanie się wyrazisty.

Buraczkowy kolor leży na granicy mojego smaku w zależności od tonacji. Odcienie wpadające w fiolet odnajdują się w mojej szafie. Szczypta czerwieni powoduje całkowitą dyskwalifikację. Za buraczkami nie przepadam, rzadko trafiam na idealnie przyrządzone. Etui w wersji z różowym procentem podsyłam na buraczkowe wyzwanie u Danutki. Myślę, że skutecznie udało mi się zablokować nadrukowaną na nim reklamę firmy optycznej.

Przy okazji przypominam, że czekam na Wasze odpowiedzi na kwietniowe pytanie w zagadkowej zabawie. Wkrótce pojawi się nowa zagadka.

Winna para

Wyplotłam z papierowej wikliny symboliczną młodą parę jako opakowania-stojaki na wino. Początkowo myślałam o zestawie czarno-białym, jednak finalnie ubrałam pana młodego w brązowy garnitur. Czerń nie pasuje do tak radosnej okazji. Skromną suknię panny młodej przyozdobiłam stokrotkami.

Podczas wesela dokonałam niezwykłego odkrycia. Ciocia Teresa również bawi się papierową wikliną i wyplata przepiękne koszyczki. Przy najbliższej wizycie u niej zrobię sesję zdjęciową i pokażę Wam jej prace. A bohaterom tej magicznej chwili, Agnieszce i Andrzejowi, życzę ogromu szczęścia na nowej drodze życia.

Wycieczka szkolna

Prowadzący zajęcia w ramach kursu "Wybrane problemy sztuki i ikonografii religijnej" zaprosił nas na wycieczkę do starożytnego Egiptu. W ogrodzie przy Muzeum Archeologicznym zakwitły magnolie. Nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem pachnącej fotografii.

Fot. Maciej Tabor

Zanurzyliśmy się w mroku otaczającym egipskie mumie, a hieroglify zdradzały nam starożytne opowieści. Zapraszam Was na krótki spacer po śladach historii.